Cümlelerim yetmiyor sana sevgimi anlatmaya…

Kelimelerimin kifayetsiz kaldığı yersin…  Zifiri karanlıkta ışıklar içinde yaşadık sevgimizi… Ve sonsuzluğumuzu konuştuk sevgimizin ışığında…

Çok şey öğrettin bana bu kısa zamanda. Sevince hayatın anlamını tanıdım seninle… Sevinçleri, acıları anıları beraber yaşadık… çünkü sonsuzluktu dileğimiz… Koskocaman bir söz var. Ölürken bile sayıklayabileceğimiz bir sözümüz var. Kolay değil bir kalemde silip atmak…

Bir gece değil, gecelerce uykusuz kaldık ama beraber… Sabahın 5 lerinde sarılarak ağladık… Birbirimize gözümüzdeki yaşları silip ‘ağlama’ dedik. O karanlık gecelerin sabahlarında bile ruhumuz birbirine tutsak…

Çocuksu hayallerde çocuksu düşler kurduk ikimize dair…

Vedalaşmak zor geldi sevgimden herşeye sünger çektim… Seni silemedim şu küçük kalbimden… Evet küçük bir kalp… Belki küçük bir sevgi ama ben bu sevgiye çok duygu sığdırdım… Ömrümün geri kalanını adayacak kadar… Aradaki mesafeye sırtımızı verdik… Zorlukları, engelleri herşeye rağmen kenara attık ve son birkere daha konuştuk. Bilemezdik ki bu son konuşmanın hayatımızda yeni bir gün olacağını… Bir menekşe tadında sevda bizimkisi…

Yaşadığımız; karanlıklardaki zencefil kokusunda rüyaydı…

Tatlı bir masal…

İsmi: ‘aşk’.

Konusu: ‘ Sevgi’, ‘Vazgeçilmez(im)’, ‘ Unutulmaz(ım)’. (kelimelerin yetmediği yer)

Sonu: ‘ Alın yazım(sın)’