Alışmışım sensizliğe….

Sevcan Elif Akbaş

Yolum çıkmazım olmuş…
Ne tarafa bile gideceğimi bilmiyorum…
Sevdiğim insana seni seviyorum diyerek veda ediyorum…
Hiç yaşamamış, hiç sevmemişcesine..
Gülen bir çift gözle veda ediyorum ona.
Gözyaşlarmı içime akıtarak…
Cümleleri boğazıma kitleyerek…
Son sözümü bile söylemeden sessizce veda ediyorum ona…
Sensizliğim suskunluğum… Gülen gözlerimse içime akıttığım gözyaşlarım…
Hepsi inan bana sensizlikten…
Belki de çaresizlikten…

Yine sensizlik vurmuş demlenen geceme….
bardağıma bir yalnızlık konmuş en demlisinden…
Kana kana içmişim içimde ölü yıkanırcasına….
Sonra tavşan kanı olan sensizlik istemişim bir kupada yakmışım bir cigara…
Nefesini çekmişim aslında o kör duman yerine…
Sonra bir duble sensizlik içmişim seni yaşarcasına…
Bu geceyide böyle bitirmişim…
Sigaram bitmiş kutusunda gecenin ayazında…
YEnisini açmışım kolisinden..
1 tane daha yakmış dumanını üflemişim karşımdaki hayaline…
Gözümden bir damla yaş akmış silmişim işaret parmağımla akmasından utanırcasına saklayarak….
Ey be kömür gözlüm ben alışmışım gecenin deminde sensizliğe…!