Anne…

Sevcan Elif Akbaş

Gecenin kasveti üzerime çöktü… Karanlık, soğuk ve arsız bir gece…

Üşüyorum anne… Hem de çok..

Varlığını bilmek bile yetermiş şu fani dünyada ısınmama, gülmeme… Anne senmişsin beni ben kılan, senmişsin gülmeme sebep olan…

Kıyamazdın gözlerimden  akan yaşa, anne şimdi ben hep ağlıyorum(!)

Beklenmedik bir zamanda beklenmedik yerde tanıştım ölümle, tanıştığım kişi sendin anne…

Ölümün soğukluğunu, musalla taşını, ilk sende gördüm anne… Kimi zaman isyan ettim Allah’ a. Bu acıyı yaşayacak günahım yok diye… Vakitsizdi seni benden alışı. Ama saat sensizliği vuralı çok olmuştu…

Hayatı üzerine kurduğum sen çekip gitmiştin. Yalnızlığımın an be an ortasında, gündüz gözüyle geceyi yaşadım anne…

Şimdilerde içimde doya doya yaşadığım bir acım var…

Ve bir özlemim var yerini hiç dolduramayacağım….

Her güzel şey biter de, bizim hikayemiz neden bitti anne? Daha yaşayacak çok şey vardı, söylenecek çok söz vardı…
Zamanla unutuluyor derler ya, yalanmış anne… Zaman üstünü örterdi yaşanmışlıkların… Ama bu acının üzerini bile örtemiyor anne…

Hep gözüm yaşlı.
Hep bir yanım eksik.
Hep üşüyorum.

Sensizlik bana bu dünyada verilmiş en büyük ceza anne…

Artık dualarım ve yüreğim seninle,

Ama biliyorum ki sen hep benimlesin…