Uzun yıllar sonra ilk kez kalp atışlarımın hızlandığını hissettim.. Tedavi gördüğüm çarpıntı ilaçlarının yan etkisidir diye kendimi avutsam da, nafile..
Bu başka bir çarpıntıydı besbelli.. Bambaşka.. Masumiyet, saflık, gerçeklik.. Yakınlık, uzaklık.. Farklı beyinler, farklı kültürler, farklı kavramlar..

Tek ortak yönümüzdü seninle bu çarpıntı belki de..

Gün geçmiyor ki, aşklar sona ermesin..

Gün geçmiyor ki, evlilikler mahkemelerde “Tek celsede” bitmesin..

Gün geçmiyor ki.. Kavgalar olmasın, kalpler kırılmasın.. Gözler ıslanmasın..

Masum bir duygudur bence aşk denen şey.. Bütün olumsuzluklar ona mâl edilse de.. Aşk bizim en insan yanımızdır..

Yiğit insan gözünden sakınır elbet sevdiceğini… Çünkü o kadın yere bastı mı toprak titrer.. Çünkü o kadının endamı yeter birçok kem gözlünün başını döndürmeye.. Lakin kadın bilir kendisinin Allah’ın bir lütfu olduğunu… Çünkü adam da bilir, kadın dediğin cezp etmeli yürekleri..

Kadın da kıskanır yiğidini.. Çünkü o bir lütuftur.. Çünkü onun iri gözleri kederden değil, aşktan renk almıştır..

Derken..

Zamandır bu.. Durmak bilmez de geçer en olağan hızıyla.. Zamandır geçer var gücüyle..

Efsane olsun istedikleri sevdalar boğmaya başlar bedenlerini.. Yiğidin gönlü kayar başka bir kadının yeşil gözlerine.. Sanır ki yiğit, gözler asla yalan söylemez.. Ne acıdır ki, gün gelmiş, gözler de yalan söyler olmuş.. Yeşil gözlerden yaşlar akar yiğidin gözü önünde.. Kim bilir hangi sebeptendir? Hangi sevda yakmıştır bu zümrüt gözlerin sahibini.. Yiğit insan sanır ki, o yaşlar kendinedir..

Derken kıskançlıklar yer bitirir yiğidi.. Bulur kendini nemli yeşil gözlerin yanında.. Yeniden başlayacaktır sevdalar filizlenmeye.. Çünkü inanmaktadır yiğit, o yeşil bir nehir gibi çağlayan gözlerin masumiyetine..

Ve yine durmaz zaman.. Geçer de durmaz işte..

Yiğide ettiği hatanın ardından, gözleri gibi kararan bahtına üzülür eski sevgili.. Eksik sanır kendini, ciğerine bir kor düşer.. Derken.. Uzaklardan bir el uzanır kömür karası gözlerle bakan kadının ellerine.. Derken yüzükler takılır.. İyi günde, kötü günde.. Hastalıkta ve sağlıkta diye yeminler edilir.. Oysa hepsi yalandır.. Bahtının karalığı gözlerinin renginden gelen kadın, ilk ellerini tuttuğu yiğidi düşünür.. Çıkaramaz onu aklından.. Parmağında taşıdığı yüzüğün hüznünü düşünür.. Dolar yine gözleri.. O yüzük ki, kelepçedir aslında parmağında.. Bahtı karardıkça kararır..

Yiğidinin dünyasında kimler vardır.. Bunları düşünür de iç geçirir kadın, üzüm karası gözleri ıslanırken..

Yıllar sonra karşılaşırlar bir gün eski sevdalılar.. “anne” diye seslenen bir çocuk vardır kadının eteklerinden çekiştiren.. Yiğidin gönlüne o kara gözlerden öyle bir kor düşer ki.. Yeşil gözlerdeki çağlayanlar bile söndüremez artık o ateşi..

Onlar muradına eremez.. Kerevet ise çok uzakta..

İşte böyle dostlarım.. Yüreğimdeki sevdam bir tek bendedir.. Onun acısı da banadır, yalnızlığı da bana.. Hepsi yardandır, hepsi yaralardan..

Ömrümün son durağı olsun istediğim.. Ama öyle bir son durak ki.. Ömre son vermek istercesine sıkıştıran.. Nefes alamayışlarımın sebebi ilaçlar değilmiş.. Hem yakın, hem uzak, hem güzel, hem çirkin, hem sevda, hem gözyaşı..

Ama unutmamalı ki, şairin de dediği gibi..

-Yarin yarısı Yârdır, yarısı uçurum..

Aşkın hiçbir suçu yok..

Sevgilerimle, Dostça kalın..

Posted: 01|20|08 at 16:57. Filed under: Serbest.
Comment | Trackback