Bu aralar herkes gözümden mutluluğumu okur oldu.
Hayatı noktasından virgülüne yaşıyorum. Pişmanlıklarım adım attıkça geride kalıyor… Benden bir ben daha yok diyerek keşke demeden yaşıyorum. Günden güne daha bir olgunluk buluyorum hayattan. Ben Vergi Denetmenliğine …

Derin bir sessizlik…
İçimin tuhaf sıkıntısı…
Ve kendimi soyutlayışım istemeden hayatımdan…
Tekrar yaşama tutunmaya çalışıyorum kaybetmişcesine…
İstemeye istemeye devam etmeye çalışıyorum hayata birşey olmamış gibi…
Canım acıyor… Sesim çıkmıyor(!)
Kör bir kuyu geleceğim…

Mahkûmluğumun ilk saatlerini yaşıyorum
Bedenim uyuşuk, ruhum mayhoş…
Tuhaf bir tat.

O kadar yazdım ki bu gece sana…
Sayfalar dolusu beklide. Ama daha yazacaklarım, yazdıklarımın üçte biri bile değil… Senin bilmediğin seni anlattım sana. Senin bilmediğin seni anlattım defterimin sayfalarına…

Saat gecenin 3′ ü
Elimde  bir kağıt yığını ve kalemim… Ve şu berduş gecede tek eşlik eden sigaram var kültablasında yanan…
Yine seni yazıyorum kafamdan 40 tikli geçirerek

Platonik bir aşk değil yaşadığım…
Sana yazılar döktüremiyorum. İçime verdiğin acılar, yaşattığın mutluluklar, seninle geçen günlerimi yazamıyorum şu kahrolası sayfalara…

Vurmuş bedenime yalnızlık demlenen gecemde…
Yüreğime bir tavşan kanı olup akmış gözyaşlarım
Sebepsizce, nedensizce arar olmuş gözlerim gideni…

“ Daha 5 aylığım ben Herkes benim bir şeyden haberim yok sanıyor… Ama bilmiyorlar bu hastalığı benim yaşadığımı… Çok hareketliyim… Hopluyorum… Zıplıyorum… Annemle babamın çaresizliğini gördükçe daha çok hastalanıyorum…

Sen adını aklıma kazıdığım…
Sen benliğini benliğime kattığım…
Sen içimde büyüttüğüm çocuk…

Git….
Git artık benden  küçük yüreğimden…
Kanıyor avuçlarım, canım acıyor…