Baş rolde yine ağlayan ben…

Sevcan Elif Akbaş

Küçük serzenişler yaşadı ölmeye yüz tutmuş yüreğim… Haykırdığı bir hayat hikayesiydi aslında sessiz çığlıklarında… Kendi umutsuzluğunun içinde bir kadın vardı hayalinde, mutluluktan gözleri parayan… Beyaz bir gelinliği vardı içinde salına salına yürüdüğü… Küçük bir yuvası vardı yaşanmamışlıklara dair…

Hayat işte…

Yine oynadı üzerime kurulu oyunu…

Bu defa dev gibi zengin bir  kadroda tek kişilikti oyunum… Ne bir figüranım vardı beni yüceltecek, kahraman yapacak… Ne de bir rol arkadaşım.. Acılarım vardı koltuğumda yanıma bırakılıp gidilen… Göz yaşlarım vardı yanaklarımdan süzülen… Ağlamak değildi bu… Ben ağlamıyordum onlar akıyordu aslında… Anlatamadım bir süre derdimi… Sadece izledim izlemem gerekeni… İşte o göz perdeme takılan her neyse…

Bir tat var gözlerimde eskilerden kalma… Yine o an… Mutluluğumun içinde yaşadığım o dejavu heyecanı… Mutsuzluk ve gözlerden damlayan kan…

Hüznüm son dorukta…

Gözlerim bir özlemin içinde… Ruhum derin dalgalara teslim…

Bir ben var… Annem arkamdan üzülmesin diye… İçimin acısına şahit olmasın diye… İşte zorla ayakta kalan… ‘İlk önce hayaller ölür’ derlerdi…. Ben öldürdüm… Yetmedi ellerimle gömdüm….

Canlı canlı bir yüreğin ölmüş hayalleriyle günüme başlıyorum artık….

Canımdan parça koparılmışcasına….

Ve zengin bir kadroda tek kişilik oynuyorum yaşama dair….

Arada bir yel gibi esen mutluluk figüranım… Hiç karşı karşıya gelmediğim gözyaşımla göz önündeyken arkadan gördüğünüz duygu seli o sadece…

Hüznüm ve acılarım kahramanım… Baş rolde yine ağlayan ben….