Yalnızdır insan. İlk doğduğu andan itibaren belki çok belki az. Oynar oyununu yalnızlık her an ama hep o kazanır ilk doğduğu andan itibaren insan. Yalnızdır insan. Belki de budur bizi iten sevmeye ya da sevmemeye. Yalnızlıktır oluşturan kalabalık yalnızlıkları ve yalnız kalabalıkları. Katılırız kalabalıklara yalnızlıktan kaçmak için. Odur bizi zorlayan katılmaya. Dayanmak çok güçtür ona, tatmak her an büyük acı. Ama her şeyin gibi onunda vardır ilacı. Aşk. En uzaktan bir kelime yanı başımızda duran. Paylaşmaktır bir başkasının yalnızlığını aşk. Yaşamaktır birlikte acıyı ve her daim kamçısıdır ayrılık, kendi yalnızlığımıza olan özlem. Özlemek mi yalnızlığı yoksa aşkın ihaneti mi bizi yalnızlığa iten. Bilmemek en doğrusu. Sevmemek bir yerde. Belki de yalnızlıktır iten bizi sevmeye ya da sevmemeye. Çünkü yalnızdır insan. Ve aşka duyulan özlemdir yalnızlık. İnsanı daha çok insan yapan belki de …

26.05.2007