Bir aşk öyküsü aslında bu…
Sevcan Elif Akbaş
Geç kalınmış bir aşk öyküsü aslında bu…
Belki yüzyıllar öncesinde bir kere daha yaşanıp, tekrarı bize nasip olan, belki de daha hiç yaşanmamış
olanından…
Ya ben erken gelmişim, ya sen çok gelmişin bu dünyaya…
Ya bu aşkı yaşamaya geç kalmışız ortalama zamanlarda, ya da elimizdeyken çok har vurup harman
savurmuşuz….
Geç kalmışız sevgili… birbirimize çok geç kalmışız… Artık istesem de gerideki zaman gelmiyor
avuçlarıma,
Artık istesen de ben senin olamıyorum gelecek zamanda…
Aşkın yaşını çoktan geçtik… Aşkın sevgiye dönüşümünü içimize hapsettik. Kurduğumuz pembeli
düşleri tozlu raflara kaldırdık…
Şimdi bir anı gülen gözler. Şimdi bir anı o şen kahkahalar…
İnan bana sevgili, senden sonra ben olamadım… Akıp gitti o kahkahalarım yüreğimden…
Tek aklımda kalan ‘senin hep gülmen lazım’ demelerindi. Her gözyaşımda aklıma geldin bir tebessüm
oluştu dudaklarımda.
Her kahkahamda yanımda olup, ortak ol istedim neşeme…
Şimdi bir anı her şey son noktada… iki ayrı insan, iki ayrı yolda gönülleri bir olmak üzere,,,
Geç kalmışız sevgili bu aşka….
Aşkın yaşını aşmışız anılarla…
Bu Aşkı çok har vurup harman savurmuşuz o yıllarda…
‘Her şey sende gizli ve ben hep sana ait…’
