Büyüttüğün sevgi bir ağaç şimdi… GEL!
Sevcan Elif Akbaş
****Gece gözlerimden akarken yakaladım… Yapraklarım sararmıştı kışın ortasında…
Sonbahar değildi yüreğimdeki mevsim. Hatta kışın ortasındaydı. Yapraklarım dökülmüyordu belki bir daha yeşillenirim diye… *****
Mevsimlerden kışı yaşıyor ölmeye yüz tutmuş yüreğim… İçim parça parça toplanmayacak kadar dağılanından…
Belki tekrar aynı günleri yaşarım diye bekliyor yapraklarım. Dökemiyor kendini caddelere. Yaşayamıyor sonbaharını heyecanıyla… Hep bir umutla ayakta kalıyor içimde büyüttüğün ağaç. Tekrar toprağını katanı yaşıyor…
Sevgim bir ağaç şimdi.. Sen kattın, sen büyüttün… O ise şimdi sensiz ve senin hayalinle ayakta.
Birgün geleceğin günle yapraklarını yeşermek için saklamakta.
Nefesim takılmış bıraktığın kokunun peşine… Gözlerimin perdesi olmuşsun yüreğinle… Bir iç çekiş bu yaşadığım… Kulaklarım çınlıyor zamanlı zamansız yerlerde… Gözlerim çok uzaklara dalıyor senli yaşanılanlarla. Birden çınlamalar duruyor, gözlerimden yüreğin gidiyor zamansızca. İşte o zaman yapraklarım can çekişiyor. Koskoca bir çınarın devrilişi geliyor gözümün önüne… Ve susuyorum…
İçime tuhaf bir duygu kaplıyor. Kolum kalkmıyor, nefes alamıyorum, o hiç dayanamadığın gözlerim gülmüyor… Seni sensiz yaşamak ağır geliyor!
Bıraktığın gibiyim biliyor musun?
Öldürmedim içimdeki çocuğu, kaybetmedim o yaramaz çocuk heyecanımı, gözlerimin içi gülüyor hala…
Şimdi bir haykırış bu cümleler sana. Ben içimde büyüttüğün ağacı yıkmadan gel!
Kimseler yıkamazken bana yıktırmadan gel…
Artık son bulsun seslenişlerim. Acılar son kez dokunsun dizelerime. Mutluluğum uyansın kış uykusundan. Senli zamanlarını yaşasın en delisinden!
Sen içimde hapsettiğim özgürlüğün gardiyanı… Sahibi… Herşeyi…
Kimselerin yıkamadğı bu sevgiyi ben yıkmadan gel!!!
Aralık 2006
SEVCAN ELİF AKBAŞ…
