DOLUNAY…

Sevcan Elif Akbaş

Dolunay vurmuş yine koskocaman bir şehrin küçük evine…

Her şey okadar küçük ki aslında… bu kocaman şehir bile küçük kalıyor bana…

Benim sevgime her şey küçük kalıyor son zamanlarda… Nedendir bilmiyorum. Beklide yaşadığım sevgi çok büyük.

Nasıl kaldırabiliyorum? Nasıl taşıyabilirim bu sevgiyi ben? Bu küçücük vücudumla…

Taşıyabiliyormuşum demek ki. İnsan sevince boşmuş dünya demek ki… Bir tek sevdiği varmış gözünde demek ki..

Gece rüyaları sabah uyanışları, yediği yemek, içtiği su, anı, zamanı, her şeyi sevdiği oluyormuş insanın

Seviyorum tabi… Evet seviyorum… her şeyi unutabilecek kadar… her şeye yeniden başlayacak kadar…

Çocuğunun annesi olacak kadar çok seviyorum seni… İstediğin daha büyük bir sevgimi? O da var…

Sana olan sevgimde her şey var… Verdiğimiz söz gibi.. ‘SON NEFESİMSİN’…

Yıkılmadık, yıkılmayacağız…

Son nefesimize kadar mücadelemiz, gücümüz yüreklerimizde olacak…

Verdiğimiz söz gibi… Biz var artık…

Yıkılmayan koskocaman BİZ var artık…

Seni SeviyoruM.