Dua ile başlayan…

Sevcan Elif Akbaş

***Sence atlatabilecek miyim bugünleri ?
Buhranlardan kurtulabilecek mi küçük yüreğim?
Serzenişleri bitecek mi hayallerimin?
Yarım kalmışlıkları tamamlatayabilecek mi ruhum?

ALLAH’IM YARDIM ET BANA…***

diye küçük bir duanın hikayesiyle başladı herşey bir asır gibi gelen dünde…
Amaç; geçmişi unutturmaktı tamamen…
Hayata yeniden başlamaktı belki de…

Ama

‘Yarınlara veda etmek yoktu yürekte!’

Artık herşey durgun…
Varlığınla tamamlananların yerinde yeller esiyor…

Usulca…
Hatta kimsesizce!!!

Bir gelinlik vardı en temiziyle giyilmeyi bekleyen…
Bir özlem vardı annelikle yanıp kavrulan…
Bir bebek vardı düşlerde yarınları düşünülen…
Herşeyden öncesi bir evlat vardı mürveti dört gözle beklenen…

Şimdilerde bir husumet var terk-i diyar kentinde…
Sessizlik hakim kalbinin olağanüstü hal ilan edilen bölgesinde…
Mantığı gönül yıkıntılarının bilançosunu çıkarmakta…
Geçmiş yıllar karı tükenmiş…
Birde hep cepten yemiş…
Ve zarar en üst safhada…