Etme bulma dünyası…
Sevcan Elif Akbaş
Yeniden doğuştu sabahım… yineden merhabaydı gülüşlerim… bir anne sesiydi ilk kulağıma çarpan…
hayat ne kadar acımasız… biri tekme atıp düşürürken, diğeri yazıktır diyip elinden tutup kaldırıyor..
İnsanlar birbirlerine acımadan tokat atabiliyor. Olmayanı olmuş gibi anlatabiliyor…
Yeter artık diyip çığlık atmak üzereyken Allahından bul diyebiliyosun kimi zaman
Kimi zaman nefret ettiğim o insanlara bile tebessüm edebiliyorum aslında…
İzliyebiliyorum boşu boşuna verdiği çabayı…
Ve bu çaba karşısında kaybettiği zamanı…
Birilerine diğerine karşı kullanan insanlar tanıdım dost adı altında…
Dostuma dostumla cevap verenlerin zayıf yönünü keşfettim zamanla…
Ama herşeyden önemlisi ders aldım hayatımdan…
Ve her günde yeniden merhaba dedim hayata….
Yaşadıklarımı sildim derslerimi cebime aldım….
Çirkeflikleri unuttum atılan kazıkları yutmadım….
Bir hiç uğruna yapılan rezillikler zaten bana işlemedi…. Herkes hayatında yaşadı yaptığını….
Acaba bizler psikolojik baskı altında bulunan yada anam babam yok diyen insanlara neden acırız hiç düşündük mü?
Hiç kullanıldığınızı gördünüz mü acıma duygunuzun arkasında?
Ablam, abim laflarının arkasında arkanızdan neler konuşulduğunu bildiniz mi?
Sizin için salaklar iki abla abi lafıyla arkamdalar lafını söyleyebileceğini bildiniz mi?
Allah bilsin verdiğiniz değerleri…
İşte ….
İnsanoğlu böyle…
etme bula dünyasıdır diyerek ve fazla ayrıntıya girmeyerek bu konuyuda burda kapatıyoruz… Amaç; önyargı kimliğimizden kurtulup hayata her yönden bakabilmek…
