eylül… bir deli fırtına…

Sevcan Elif Akbaş

Bir eylül gecesinde sen varken; 

Bir eylül gecesiydi… Yatağımda bir benden başka birde sen vardın… Beni izleyen bir çift göz var… Herşey okadar güzel ki sen varken… Her zorluğu aşacağım yanımdayken, açken tokum diyebileceğim seninleyken, ağlarken gülebileceğim bizimleyken…

Bir eylül gecesinde sen yokken ;

Bir deli rüzdar esti… İçim ürperdi, üşüdüm… Titredim… Sanki Rüzgar bana esti o anda içime işledi… İliğime… Seni aradım o boşlukta. Gözlerimden birer damla yaş süzüldü. Neden di bu geçici ayrılıklar?… Denizin ortasında kalakaldım bir başıma… Yanağımdan makas al diye bekledim tam 45 dakika… Sonra anladım ki yanımda yoktun… Daldım yine… Sonra gözümün önüne geldin o dakika, yanağımı siliyordun yine… Eylül… bir deli fırtına… Esti içime ta derinden bir yere… Kokunu getirdi, içime çektim tek nefeste! Şikayet etmeden, bıkmadan, belki öfkemle, mutluluğumla, herşeyden öncesi sevgimle çektim seni içime… Alışkanlıklarımı aldım yanıma… Alışkanlık mı bu deli bana? diye sordum kendi kendime… Karşılaştırdım onlarla seni. Ama alışkanlıkta değilmişin. Sonra kızdıım kendime nasıl böyle düşünüyorum diye… Sonra İstanbul’ un o inci gibi parlayan ışıkları aldı gözümü meğersem İstanbul’a dalmışım İstanbul olduğunu bilmeden…

Ayağımı yere bastım bir deli rüzgar daha esti… Ama bu rüzgar tokat gibi çarptı bana… Artık sevdiğin adam yok dedi bana… Ellerimi kokladım… Kokun sinmiş… Hemen takside laptopumu açtım bir kerecik gülen yüzünü göreyim diye… Ve seni yine yanımda hissettim o dakika… Biliyordum ki bende senin yanındaydım…

Eylül… Bir deli fırtına! Hadi kopar yine ortalığı, uçur! Ve bana sevdiğim adamı getir… Yada beni ona götür…