Gururum…
Sevcan Elif Akbaş
Sana yazmayalı çok zaman oldu aslında.
Çok fırtınalar koptu küçük yüreğimde… Yazmadım… Konduramadım kendime…
Gururum dedim.. ve sustum…
Küçük besteler yaptım içimdeki çığlıklara, çiçekler büyüttüm ölen aşkımın mezarına… papatyalar yeşerttim senden habersiz…
Kır çiçekleriyle doldurdum ölen aşkımın mezarını..
Teslim olmadım yıkılıp giden zamana. Son cümlelerimi söylemedim maalesef senden yana.
Bir sessizlikle koparttım feryatlarımı… Sessiz ağıtlar yaktım usulca… Göz yaşlarıma şahit ettim katran karası gecelerde yastığımı…
Zikretmeyi unutmadı dilim adını…
Gönül secde etmekten vazgeçmedi aşkına…
Öldürdü… Hiç yokmuşçasına… Ve bir daha hiç olmayacakmışçasına…
Bir ürperti belirdi giden gözlerin ferinde… Tanıdık değildi bu…
İnsanlara yalan gözlerle bakış vardı artık nazarımda… Bir güvensizlik vardı ruhumda insanlardan yana…
Oysa ki sevmiştim…
Allah’ a dualar etmiş gecelerce…
Aşkımı bağışlamıştım kör karanlıkta yüreğine… Sevgimi sunmuştum avuçlarımda…
Şimdi sevgim aşımda… Soframdaki tabağımda…
Tokum…
Aynı şeyleri yaşamak istemeyecek kadar tokum bu aşk denen oyunda… Sevgi denen yalan hayatta…
Sen başka sevişmeler kurbanı oldun gerçek hayatta…
Şimdi gururum mantığımda…
Nefretim yok sana dair o çok sevdiğim yüreğimde… Seni affedip Allah’ a havale ettim gecelerimde…
Yoksun artık… Ve hiç olamayacaksın da…
Gururum… Sana karşı benim değerim!!!
