Kendime dair…
Sevcan Elif Akbaş
Bu aralar herkes gözümden mutluluğumu okur oldu.
Hayatı noktasından virgülüne yaşıyorum. Pişmanlıklarım adım attıkça geride kalıyor… Benden bir ben daha yok diyerek keşke demeden yaşıyorum. Günden güne daha bir olgunluk buluyorum hayattan. Ben Vergi Denetmenliğine hazırlanan biriyim… Ama gel gelelim ki, dergilerde de köşe yazarlığı yapıyorum.
Yazılarım tahminimden daha çok beğenilir oldu. Herkes kendinden bir parça buldu…
Şimdilerde aşk üzerine, sevgi üzerine hayat dair ne varsa yazmam gerekirken duygularımın tam tersini düşünüyorum ve daha farklı bir yapıt çıkarıyorum ortaya…
Yeni bir şey daha öğrendim hayattan… Mutluyken mutsuzluğu düşünerek yazılan, çizilen bir sanat…
Ağlarken güldüğüm günler gelince aklıma bir daha güldüm… Ama ağladığıma…
Mesleğimin vermiş olduğu stres ve sıkıntıyla sarıldım kaleme. Ve bir daha hiç bırakmadım. Ağlarken yazdığım yazılara dönüp baktığımda mutlu oluyorum… Çünkü ben kendimdeki cevheri farkettim… Ve yaklaşık 8 senedir yazıyorum çıkarsızca…
Önce bir kum tanesiydi hayat gözbebeklerimde… Şimdilerde ise yere göğe sığdıramayacağım bir olgu…
Yaşamın her anından zevk alalım. Pişmanlıklar attığımız adımın gerisinde kalsın… Hayata daha bir umutla bakalım… Dün, dündü… Bugün, Bugün… Ve yarın ne olacağı hiç belli değil…
Hayallerinizi umutsuzluk uğruna cebinize koymayın…
Yarınlar gözünüzde hep bir umut olsun…
Sevgilerimle,
Sevcan Elif Akbaş…
