Kendime dair…

Sevcan Elif Akbaş

Ben böyle yazan biri değilimdir aslında. Yazanlarla dalga geçerdim 18 li yaşlarımda… Ne de edebiyat parçalıyolarlar der peşinden küçük emrak taklidi yapıp, anam yok benim babam yok benim derdim… Birde ne göreyim? Baktım ki milletten beter olmuşum…Elimden kağıdım kalemim düşmez olmuş Ben böyle değildim dostlar yaşarken oldum. Hayat işte yazarda şairde yapıyor insanı ama yinede bazen öle yazılar okuyorum ki peşinden anam yok benim babam yok benim demekten kendimi alamıyorum Bir insan eğer yazıyorsa o yazıda mutlaka duyguları olmalıdır. Misilleme yapmak için yazı yazılmaz yada duygu sömürüsü yapmak için hiç yazılmaz. Ortada evet bir emek var. Ve benimde emeğe saygım var. Hangimiz bir profosyoneliz? Tabi ki arada eksiğimiz gediğimiz olacak. Ama bir yazı var, birde YAZI var… Sizler beni anladınız   

Çok kısa zamanda fazla şeyler yaşadım galiba. Hızlı koşup, çabuk yorulanlardanım. Evet hayatımı yaşıma rağmen hızlı yaşadım. Pişman mıyım? Kesinlikle HAYIR! Aksine mutluyum Küçük yaşta gördük cefayı sefayı sürmekte fazla zaman almadı. Yaş 23, kemale eriyoruz yavaş yavaş… Ama insanın ruhu önemli be dostlar… Bu boş bir laf değil. Biliyorum ki 60 yaşına da gelsem ben çocuk parkı gördüğümde o tahtırevalliye binicem Biliyorum ki hepimizin içinde biryerde olan o çocuğu ben saklamayacağım… Biliyorum ki ben 60 yaşındada olsam yine yazacağım. Yazmak güzelmiş bunu bana hayat öğretti… Hayatımda yaşadıklarım öğretti… Yaşadıklarımın verdiği acılar öğretti… Acılardan sonra gelen mutluluklar öğretti…

Dedim ya ben böyle değildim valla yaşarken oldum Hadi kalın sağlıcakla