Liman…

Sevcan Elif Akbaş

Sen benden gittikten sonra… Kendimle kaldığımı sandım ilk başta… Dolaştım ortalık yerde bir başıma. Sığınacak liman aradım, yeri geldi demir attım, yeri geldi demir aldım beğenmedim demir attığım limanı…

Geçici demir atmalardı bunlar… Yorulmuştum artık. Bir limanda demir atıp bir ömür kalmaktı en son hatırladığım hayalim… Hiç biri senin tattırdığın o havayı tatıramadı bana… Kıyıda işte buda benim buda limanım dedirtemedi bana… Hep seni aradım Okyanuslarda… Denizlerde… Ama yoktun. Bir o tarafa bir bu tarafa sallandım… Yıkılmamak için ters tarafa verdim hep ağırlığımı gücümü. Deli dalgalar vardı… Sana kavuşmak için onları aştım. Yeter ki hiç bilmediğim bir liman seni bana anımsatsın diye…

Sana kavuşmaktan da geçmiştim artık… Tek isteğim seni anımsayabilmekti bir başka limanda… Hep kıskandım seni başkalarından. Çünkü ben değil artık başkaları olacaktı senin limanında… Bense kendime olan güvensizliğimle boğuşuyordum biçare bir şekilde o deli dalgalarla…

Bir anda rotam değişti… Israrla dalgalar beni sana getirdi… Gördüğümde yıkıldım…

Ama çok güzel bir limana demir attım… Dünyayı gezdim senin için… Seni anımsayabilmek için… Bilemedim bir ömürlük limanın senin yanında olduğunu. Bilemedim aramaya gerek yoktu. Dalgalar beni ona götürecekti zaten. Şimdi Seni anımsamak bile istemiyorum… Sen artık yoksun. Birileri seni ezip yıkıp dağıtmıştı… Sen beni gönlünden kovdun, beni sensiz bıraktın ya… Beni sen yıktın seni başkaları…

Ben şimdi mutluyum… Tarif edilemeyecek bir duygu… Sığındığım limana aşığım… Seviyorum onu… Yanımdaki o hayran olduğum limanı göremeyecek kadar tutkuluyum artık…

Sen se can çekişiyorsun…

Etme bulma dünyası…