Ah şu acılar….

***

Göz yaşları…

Ah bu göz yaşları…

****

Değer mi?

Şu hayatta insanın kendisinden daha değerli ne var???

Ağladım hemde çok….

Sevdiğim insanları kara toprağa gömdüm, ağladım…

”Allah’ ın verdiği canı Allah’ ın aldığını unutarak… Allah’ tan gelenin Allah’ a gideceğini unutarak. Her
ölümün, Allah katında düğün olduğunu unutarak… Hep ağladım…”

Ağladım… Hemde çok… Bir erkek tarafından yaşatılabilecek en acı şeyleri yaşadım. Haketmediklerime
ağladım aylarca… Neden ben sorusuna ağladım ben gecelerce…
İçim acıdı… Yüreğim yandı…

‘Allah’ ın kimseye taşıyamayacağı yükü vermeyeceğini düşünmeden ağladım… Her acının bir mutluluk
habercisi olduğunu bilmeden ağladım… Herşeyden önemlisi her şerde bir hayır, her hayırda bir şey
olduğunu unutarak ağladım…’

Ne oldu???
-Tabi ki kendime yaptım…

ACILAR İÇİN; Mutluluğu içe hapsettiğimize, bir tebbesümü kendimize çok gördüğümüze değer mi???

Dert insanın içine bir kere girermiş… Ben derdi tam girerken, yakalayınca öğrendim…

Gençliğimi bir daha yaşamayacağımı, avuçlarımdan kayıp giderken, gülen gözlerimle yakalayınca
öğrendim.

Zaman unutturamaz yaşanılanılan acıları ama üstünü örter… Unutturmak zorunda değil ama, örtmek
zorundadır…

İnsan hayatında çok küçük şeylerle mutlu olur aslında…

Belki bir gülen yüz… Belki bir tatlı söz… Belki bir günaydın… Belki bir merhaba…

Mutluluk bizim yeter ki mutlu olmak isteyelim…

Herşey bir gün gider, avuçlardan kayar…

TEK GERÇEK İNSANIN KENDİSİ…

Bir tebessümü, bir gülen yüzü, bir mutluluğu kendimize çok görmeyelim…