Ölümlük sevgi…

Sevcan Elif Akbaş

Bir rüya mıydı yaşanılanlar? Uyandım ben ve yanımda yoksun…

Yoksa bu kadar kısa mıydı yaşayacağımız o heyecanlı dakikalar…

Ben seni çok özledim… Her anım, her saniyem, her şeyim sen..

Saatim seni işliyor son zamanlarda… Yelkovan ve akreple arkadaş oldum…

Her gözüm takıldığında göz kırpar oldular bana sana kavuşacağım diye…

Sevgimize şahit yaptık herkesi… Aşkımızı olabildiğince her şeye rağmen haykırdık…

Sevdik… Sevildik…

Küçük yüreklerin aşkı küçük olurmuş derlerdi… Küçük yüreğimizle onu diyenlere ibret-i alem yaptık…

Sevgimizi tattırdık… Sonra Allah herkese nasip etsin diye düşmanımıza bile dua ettik…

Seni sevmenin en güzel yanı da bu olsa gerek…

Tadımlık değil! Doyumluk değil! Ölümlük seviyorum seni

Okunan satırlardan ayyy ne güzel dedirten bir sevgi var karşımızda… Allah mutlu etsin ve hiç ayırmasın diyerek yazıma devam etmeye çalışacağım bir iki cümlemle…

Cefayı çeken yürek gün gelir sefasını sürer. Her acı yeni bir mutluluğun habercisidir… Ey inasanoğlu! Acıların seni hayata küstürmesin. Hep Sev ve Sevmekten sakın VAZGEÇME…! Sevdiğin insan seni ortada mı bıraktı? boşver sen daha iyilerine layıksın…! Öldümü? Sakın ağlama… Çünkü o seni gözyaşlarınla görmek istemez… Mutlu ol ki sana gülen gözlerle baksın cennetinden… Onu unutma ama hayatıda bir yerden yakalamaya çalış… Kendini işine ver, ailene ver… Ona anılarla bile mutlu olduğunu göstermek için çabala….

Hayat; herşeye rağmen yaşamak….