Vazgeçtim…

Sevcan Elif Akbaş

Vazgeçtim artık herşeyden… Bir ben vardı bende. Bir sen vardı bende…

Bir tane herşeyim vardı şu yalan dünyada tek gerçek… Pembe düşlerim vardı hayallerimde. Senli benli anılar vardı gözlerimde… Çocuklarımız vardı cıvıl cıvıl odalarda. Bir biz vardı küçük bir evin içinde…

Vazgeçtim şimdi herşeyimden… Vazgeçtim kendimden… Vazgeçtim senden… Bir boşluktayım… Kim ne tarafa çekse ben ordayım. Bir boşluktayım sebepsiz yere… Bir sandalım deli denizlerde… Sallanıp sallanıp duruyorum…

Hayallerimden vazgeçtim yıkıldım… Değerlerimi attım çöpe senin için yok oldum…

Şimdilerde sonsuzlukla boğuşuyorum… Yok oluyorum, ölüyorum…

Bir kere ölmektense, bin kere ölüyorum. İçimdeki bu acıyla yaşayamıyorum daha fazla. Gözlerimdeki yaşların hesabını veremiyorum insanlara… Gözümde fer, yüzümde renk kalmadı içimdeki acıyla… Hala kulaklarımda çınlıyor ‘Olmaz’ deyişler… Gözlerimde kare kare canlanıyor o anlar… Artık ikimizde kulaklarımızla duymuştuk herşeyi.

Artık herşey için çok geçti… Ben Vazgeçtim o koskocaman biz dediğim küçücük bizden… Ben vazgeçtim bir gözyaşım için dağları yıkmandan. Çünkü ben hep ağlıyorum artık…

Ben vazgeçtim senden…

Ben vazgeçtim kendimden…

Ben vazgeçtim koskocaman dediğim küçücük bizden…

Ey sevgili ayrılık zamanı geldi kapımıza… Hep bu değil miydi korkumuz…

Ben kabullendim artık ey sevgili… Son görevimi verdiler üstüme.. ‘Düşün’ dediler bana…

Ben düşündüm… Son görevim helallık almaktı ey sevgili…

Son nefesime kadar bendesin… İçimdesin… Hakkını helal et…