Yaşanılanlardan…

Sevcan Elif Akbaş

Duygularım O kadar karışık ki böyle bir halde ne, ne kadar yazılabilir kestiremiyor gözüm. Ben sevdim olabildiğince… Ve serdim kendimi 3 kuruşluk adamların ayağının altına. Sevdim demekle kalmadı dilim, yüreğim bir fedakârlık uğruna sürüp gitti. Vücudum yoruldu mücadele etmekten. Ve en son bıraktığımda kalbimin ritmi düşmüş, nabzım düzensizdi gecenin gölgesinde… Boğazımda o tanıdığım ve her adını andığımda düğümlenen bir düğüm var… Mantığıma sığmıyor senin için verdiklerim.

‘Bir sevginin kurbanı mıydı küçük yüreğim?’

Aklımın almadığı o büyük sevgiyi küçük yüreğimde taşımışım… Aklımın almadığını yüreğime almışım nedensizce… Bir yalan mutluluğun buğusuna kapılmış gözlerim. Buğuda pırlanta misali parlayan gözlerimin ferini çalmışlar. Anlamamışım… Sarhoşluğunda kalmışım beni kucakladığını sandığım sevginin. Şimdiler de bir yalnızlıkla gidiyor ruhum… Ruhum sessiz… Durgun… Üzgün… Ağlamaklı… Bir acı sadece içimde hissettiğim.

Yaşadıklarım cebimdeki çerezlerim. Ve zamanın bile unutturmaktan ziyade, sadece üzerini örtebileceği olgu… Hatta son nefesimde yakamı bırakamayacak bir hüzün perdesi… Taze daha kanamalı hasta duygularım… Yoğun bakım ünitesinde yüreğim… Can çekişmekte. Makinelere bağlanmış. Mutlu günlerini hatırlarcasına… Belki de vazgeçmekte… Bırakıp gitmiştir sevgili ruhunu. Ölmekle hüküm giyercesine koşmakta yalnızlığın sır perdesine. Vazgeçiş öyküsüne açmıştır kapılarını. Bitirmiştir aklının almadığı, yüreğinin taşıdığı yalan sevgiyi. Can çekişmeleri son bulmuştur netliklerin ortasında.

Bir ömür ciğerinin yanmasındansa, son vermiştir ciğerin o deli yangınına… Bitmiştir artık hayat veda gözyaşlarının içinde. Bir damla yaş süzüldü göz pınarlarımdan dudaklarıma. Seni öpercesine içtim gözyaşlarımı son kez… Çağırmaların, seslenişlerin son bulsun artık sevgili. Son kez yazıyorum sana. Belki de son kez anlatıyorum satırlarımda. Seni Seviyorum demek değildi sevgimizin adı. Tek istediğim sevgimin karşılığıydı gözyaşlarımda. Sahiplenilmektendi yüreğim. Bırakıp gitmek istemedi ayaklarım seni. Sırtımı dönmek istemedim sevgimin içindeki sana. İstemedim severken bırakıp gitmeyi. Gözü arkada kalsın istemedim sevgimin….. Ama olmadı yapamadık ey sevgili… Sen beceremedin bu işi. Bense elime yüzümü bulaştırdım sevmek denen illeti. Kalkıp tek taraflı yaşadım silmem gereken seni. Sevdiremedim kendimi sana. Evet, bu kızı seviyorum dedirtemedim sana. Gözünde büyüttüremedim kendimi sana. Sahiplendiremedim. Ben hak ettim aldatılmayı en başta. Ben hak ettim sendeki beni. Suçum belli, cezam sabit… Şimdi kapatıyorum gözlerimi bu yalan aşkta. Teslim ediyorum ruhumu adın boğazımda düğümlü…

Kırgınlıklarım bir film şeridi göz perdemde. Ve sen sevgili tek kalemde bitiyorsun hücrelerimde. Bir daha canlanmamak üzere…