Zaman senin değerin!

Sevcan Elif Akbaş

Fırtına öncesi sessizlik vardı küçücük yüreğimde…

Anlamıştım. Büyük bir fırtına kopcaktı. Ama yerini zamanını kestirmek ne mümkün?..

Temmuz ayından Kasım ayının ilk haftasına kadar öğle va sabah olmak üzere üzerimdeki bir çift gözü, heranımla izlendiğimi farkedemeyecek kadar arayışsız, biçare dolaşıyordum ortalarda…

Öyle bir gündü ki, birden biri merhaba diyerek masama oturdu…

10 aylık sessizliğim damdan düşen bir adam tarafından bozulmuştu… O an neydim, kimdim, neler oluyordu? Hiçbir şeyin farkına varamamıştım. 1 hafta sonra çıktığımızı anladım… Ve ben bu adamı 2,5 dakika içinde sevdim… An gibi hatırlıyorum o sahneyi…Sevginin her an, her yerde olabiliceğini işte bu adam öğretti bana…

O benim ağabeyimdi… O benim babamdı… O benim dostumdu… O benim arkadaşımdı… Ve herşeyden öncesi sevdiğim ADAMDI…

Bir ay bile süremeyen bu aşk hikayesinde her saniye bir ömre bedeldi… 302 sayfalık kitap haline gelebilecek kadar büyük bir sevgiydi…Beni bırakma diye yalvaran adam, ellerimi bırakmamacasına sımsıkı tutan adam arkasına bakmadan gitti. 

Oysaki bana ‘ beni bırakma’ derdi… Evimizi hayal ederdi…

Taşıyamadığım, altında ezildiğim o büyük sevgiyle beni ortada bırakıp gitti. Babam ağabeyim, dostum, arkadaşım, sevdiğim o ADAM yoktu artık…

Gecem gündüzümdü…

Yarınlarım yoktu… Boş gözlerle etrafı izler olmuştum…

Hercai ve kardelenin hikayesine dönmüştük… Terk edilmekten korkan hercai terk etmişti kardelenini… Kardelen ise o sevgisiyle bir ömür bekleyecekti hercaisini…

Çok bekledim!… Gecelerce, günlerce…

Ama değmezmiş… O sevgiye, o adam layık değilmiş…

Akan gözşyaşlarıma üzülüyorum şimdilerde… Beni sevgisinden mahrum eden, ortada bırak giden adamdan nefret bile edemiyorum malesef… Nefret bile edemeyeceğim bu adam için neden ağlamıştım o kadar?

Neden bir gülüşü için bırakın dünyaları canımı verecektim?

Beni annem babam adamın teki bukadar üzsün ağlatsın diye mi yetiştirdi?

Gülüyorum artık Sizlerde gülün acılarınıza ‘Boş ver hayat kısa dolo dolu yaşa!’ Hatta ‘ Ağlama Değmez Hayat, Bu Göz Yaşlarına… :)’

Elindeki enbüyük değerin zamanın olsun… Gidene üzülme! Giden gittikten sonra gelene hoşgeldin demek düşer ancak… Çünkü O gitmiş… Onunla olan zamanın zaten bir kayıp. Ve üzüldüğün zamanlarında faiz. Bu faizi kendi canına zarar vererek ödeme! Yazık… Geçirdiğin güzel günleri hatırla ve gül! Ama SAKIN AĞLAMA!

Unutma zaman senin şu hayattaki en büyük değerin… Gerisi yalan…

SEVCAN ELİF AKBAŞ.